De eerste ervaringen van de projectreis in Oeganda

“Tell the one thing how they can remember you” zegt Kevin tegen het team. We zitten aan twee eettafels buiten in een lodge in Kitgum. Ans heeft ons net voorgesteld en nu is het de beurt aan het War Child team van het Achioli-district. Stuk voor stuk introduceren zij zichzelf kort: de meeste medewerkers komen uit deze buurt, hebben gestudeerd in Kampala en zijn daarna teruggekomen om zich in te zetten voor de ‘community’. Ze zijn enorm gedreven. Het doel is om steeds een kleine stap vooruit te komen.

Dat er door de vele stapjes vanaf 2004 al een lange weg is afgelegd, wordt de volgende dag duidelijk. We worden hartelijk ontvangen door project officer Santa. Vol trots leidt ze ons rond in haar ‘gebied’. In haar sub-county is ze verantwoordelijk voor alle War Child activiteiten op de scholen en in de ‘dorpen’. Ze heeft hierbij de gemeenschap hard nodig. Het is juist de bedoeling dat mensen zelf nieuwe dingen van de grond kunnen krijgen. Nu met hulp van War Child; later zelfstandig.

Samenwerking met de sub-county chief is belangrijk om zaken van de grond te krijgen. Hij werkt graag met War Child samen vertelt hij ons: “Na de oorlog, toen de jongeren terugkwamen van de vluchtelingenkampen naar de dorpen, konden ze niet veel. Sociale cohesie opbouwen en hen vaardigheden bijbrengen is nodig om verder te komen om onze mensen een toekomst te bieden.“

Santa laat ons een aantal ‘Taking-it-Further’ - jongerenprojecten zien. De jeep stopt bij een buitenwerkplaats. Drie jongens sleutelen aan een brommer. In vier maanden tijd worden ze klaargestoomd om gezamenlijk een eigen shop te beginnen. Met hun opgedane basispakket aan kennis, een gereedschapskist en een voorraad brommeronderdelen kunnen ze straks goed geld verdienen. Voordat ze zo’n traject ingaan, krijgen ze eerst lessen in sociale vaardigheden: hoe kun je beter omgaan met je emoties en met anderen. Ook wordt er uitgebreid stilgestaan bij een plek geven aan traumatische gebeurtenissen. Zonder deze basis lukt het niet om een volgende stap te nemen.

Na de lessen in sociale vaardigheden wordt passend vakonderwijs gekozen. Brommerreparaties, groenten verbouwen en kippen houden zijn favoriet. Wat jongeren ook kiezen, het is een enorme kans om zelfstandig in je levensonderhoud te voorzien.

Zelfstandigheid…Ja, daar draait het om. Ook voor Santa. Ze is zo trots op alle jongeren die dit traject afronden met een beter bestaan. Trots dat er (voetbal)verenigingen opgericht worden om samen dingen te doen, trots dat ouders op school nu betrokken zijn bij de educatie en veiligheid van de kinderen. En weet je…na deze dag zijn wij ook trots. Trots dat wij uitgenodigd zijn om dit te mogen meemaken en om kennis te mogen maken met deze prachtige mensen!